مصرف ماده شیشه چه عوارضی دارد؟

Meth.علایم مصرف شیشه در ‏ابتدا به صورت کم‌اشتهایی، کم‌خوابی و اضطراب است، اما احساس شعف بسیار شدیدی که هنگام مصرف در دفعات اول به فرد ‏دست می‌دهد، باعث ادامه مصرف می‌شود و همان مصرف بار اول نیز می‌تواند ‏خطرناک باشد. مصرف شیشه (که با نام‌های مختلفی مانند آیس، کریستال و نام علمی ‏مِتامفتامین خوانده می‌شود) باعث افزایش فشارخون، گُرگرفتگی شدید، ‏تشنج، نارسایی کلیه و حتی سکته‌های قلبی و مغزی می‌شود. همچنین ‏متامفتامین‌ که جزو محرک‌ها محسوب می‌شود باعث بی‌خوابی شدید و کم‌اشتهایی فرد شده و در درازمدت عوارض پوستی مانند آبسه‌های جلدی ایجاد ‏می‌کند و ظاهر پوست را سالمندتر نشان می‌دهد. ادامه مصرف این ماده همچنین ‏باعث گیجی، منگی، اختلال حافظه، کندی حرکتی و اختلال یادگیری می‌شود و نیز به پوسیدگی دندان‌ها می‌انجامد.‏

از طرفی مصرف این ماده در دراز مدت و با افزایش دوز مصرف، منجر به بروز ‏نشانه‌های شدید روانی می‌شود و نه تنها بی‌قراری و اضطراب فرد افزایش ‏می‌یابد، بلکه علایمی مانند توهم‌های دیداری و شنیداری نیز نمایان می‌شود. به عنوان مثال، ممکن است صدایی به او امر کند که کاری را انجام ‏دهد. در بعضی موارد این دستورها می‌تواند بسیار خطرناک باشد؛ مانند آن که از ‏فرد درخواست شود که خودکشی کند یا به فرد دیگری آسیب بزند یا از ‏جای بلندی بپرد. فرد این صداها را کاملاً واقعی تلقی کرده و ممکن است این ‏کارها را انجام دهد. با مصرف شیشه انواعی از هذیان نیز به وجود می‌آید؛ مانند آن که فرد احساس ‏کند اشخاصی او را تعقیب می‌کنند یا قصد قتل او را دارند یا افکار عجیب‌تر ‏دیگری مانند این که فرد فکر می‌کند اشخاصی دارند ذهن او را از فکر خالی می‌کنند یا بدون آن که او افکارش را بر زبان بیاورد دیگران متوجه افکار او ‏می‌شوند و به این گونه زندگی فرد عذاب‌آور می‌شود. از طرفی این ماده ‏مانند سایر مواد اعتیادزا حالت‌های مختلفی مانند بی‌قراری‌های شدید، افسردگی، ‏عصبانیت و پرخاشگری نیز ایجاد می‌کند.‏

مصرف این ماده در ابتدا باعث شادی و شعف زیادی می‌شود ولی با قطع ‏مصرف، فرد ممکن است به قدری افسرده ‌شود که دست به خودکشی بزند.‏

متامفتامین (شیشه، کریستال)

اینها عوارض کوتاه و بلند مدتی است که می‌تواند برای افرادی که شیشه مصرف می‌کنند ‏به وجود آید و نه تنها صدمات بسیاری به سلامت و زندگی فرد وارد کند بلکه تحمل او را از سوی اطرافیان نیز بسیار سخت گرداند. از طرفی مصرف‌کننده‌های ‏شیشه مانند سایر افراد وابسته به مواد‌، به هر طریق ممکن باید مواد مورد نیاز خود را تهیه ‏کنند که در این راه ممکن است دست به خشونت یا دزدی زده و به اطرافیان ‏آسیب وارد نمایند.

بنابراین بستری کردن این افراد و طی کردن مرحله ترک اغلب ضروری است و برای ‏درمان باید دو اقدام مهم انجام شود؛ اول آن‌که مصرف ماده قطع شود و دوم ‏داروهایی برایشان تجویز شود که علایم روانی شدید را مهار کند.‏

برای این کار ضروری است افراد وابسته به شیشه به مراکز ترک اعتیاد معرفی شوند؛ ‏اما باید در نظر داشت که برخی از این مراکز فاقد مجوز فعالیت بوده و بدون نظر ‏پزشک اقدام به محدود کردن بیماران می‌کنند و در مواردی رفتار بسیار تندی با ‏آنها دارند. اما کمپ‌هایی نیز وجود دارد که زیر نظر پزشک فعالیت کرده و ‏دارای امکانات درمانی هستند. همچنین مراکز روانپزشکی بیمارستانی و ‏درمانگاهی پذیرای این بیماران هستند.‏

در مواردی که نشانه‌های شدید روانی مانند پرخاشگری و عدم همکاری بیمار ‏وجود دارد، یا مواردی مانند آنچه در این سؤال مطرح شده، ‏پیشنهاد می‌شود که آنها از طریق اور‍ژانس در یکی از بیمارستان‌های ‏روانپزشکی بستری شوند. درمان آنها نیز مراحل مختلفی دارد؛ ابتدا علایم حاد ‏روانی به کمک داروها درمان می‌شود و وقتی که بیمار روحیه عادی خود را به ‏دست آورد و هذیان‌ها و توهم‌ها برطرف شد، از درمان‌های نگهدارنده مانند ‏روان‌درمانی فردی یا گروهی، کاردرمانی و نیز حضور در گروه‌های خودیاری ‏استفاده می‌شود. لازم به یادآوری است که برای ترک شیشه برخلاف اعتیاد به ‏مواد افیونی، داروی خاصی برای رفع نشانه‌های حاد محرومیت ماده وجود ندارد ‏و درمان‌های دارویی نگهدارنده آنچنان اثربخش نیستند و ضروری است چند ‏روش در کنار هم – دارویی و غیردارویی- به‌کار گرفته شود.

برگرفته از مصاحبه روزنامه خورشید با دکتر امیر شعبانی، تیر ۱۳۹۲


FacebookTwitterGoogle+LinkedInShare

پاسخ دهید